اقيانوس‌ها و درياها بيش از 360 ميليون كيلومتر مربع يعني حدود 71 درصد سطح زمين را پوشانده‌اند. بنابراين اهميت آن‌ها به عنوان مهمترين تشكيل دهنده هيدروسفر در زندگي بشر غير قابل انكار است. زندگي انسان به طور مستقيم يا غير مستقيم وابسته به دريا و اقيانوس مي باشد و اصولا بر اساس شواهد زمين‌شناسي، پيدايش اولين اشكال حيات يا كمپلكس‌هاي ارگانيك كه به صورت بقاياي فسيلي در اسليت‌ها و شيست‌هاي كربن‌دار آركئن به جا مانده‌اند و به عنوان شكلي از حيات تلقي شده اند، در رابطه با واكنش بين هيدروسفر و اتمسفر بوده است. سن كهن‌ترين سنگهاي رسوبي داراي تركيبات كربن دار به حدود 7/3 ميليارد سال قبل باز مي گردد كه بنظــــر مي رسد مربوط به ساختمان جلبك‌هاي اوليه باشد. حدود 8/1 الي 2 ميليارد سال قبل، گسترش فرايند فتوسنتز و در نتيجه توسعه گياهان سبز موجب تحول عمده در تشكيل حيات و تنوع زيستي گرديد. بالاخره اولين موجودات با ساختمان پيچيده و عالي‌تر مانند ماهي‌هاي زرّه‌دار در درياها و اقيانوس‌هاي كهن زاده شده‌اند و به حيات خويش ادامه داده‌اند. طي دوران‌هاي زمين‌شناسي ديرينه زيستي، ميانه زيستي تا نوزيستي و عهد حاضر، حيات موجودات همواره وابسته به آب و در مرحله اول وجود و بقاي اقيانوس‌ها بوده است و اهميّت آب به حدي است كه خداوند متعال در كتاب آسماني ما مستقيما به آن اشاره فرموده است.